Σε μια ταράτσα.

Τον κοίταζα.
Και το κεφάλι του ήταν δίπλα ακριβώς από την πανσέληνο.
Ειλικρινά δεν μπορώ να ξεχωρίσω τι ήταν πιο όμορφο.
Όλος ο κόσμος κλείστηκε σε μερικές λέξεις που έμοιαζαν θεριά.

Απογοητεύτηκε.

Το ξέρω, το ένιωσα στον αναστεναγμό του.
Ύστερα από λίγο δεν έβλεπα το πρόσωπό του.
Επέλεξε να αντικρίσει το φεγγάρι.
Δεν τον αδικώ.

Ώ, πόσο μεγάλο έμοιαζε απόψε.

Έτοιμο να απορροφήσει κάθε λέξη, κάθε πνοή και κάθε βλέμμα μας.
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα ένιωσα γυμνή, 
γιατί η πραγματικότητα αποφάσισε να στερέψει κάθε λέξη μέσα μου.

Απογοητεύτηκε.

Και ήταν πια τα μάτια του που τα έλεγαν όλα.
Και με τσάκισαν.