Η εφηβεία σε μια χούφτα σκέψεις.

Πληγές που κλείνουν, 
πληγές που ξεχειλώνουν,
πληγές που επιμένουν, 
πληγές που πονούν,
πληγές που υπενθυμίζουν και
πληγές που πολεμούν.
Όλες αυτές τσούζουν όπως όταν το οινόπνευμα συναντά το εκτεθειμένο δέρμα ή όπως όταν κοιτάμε με τρομερή αλαζονεία τον ήλιο κατάματα. Είναι όμως στιγμές που οι πληγές είναι κομμάτι του εαυτού μας, είναι δημιούργημα μας και από εμάς τρέφονται για να επιβιώσουν. Οι πληγές μας, μας θυμίζουν πως υπάρχουμε, πως ζήσαμε κάτι στιγμές ζόρικες ή έντονες και τελικά μάθαμε κάτι. Μάθαμε πως είμαστε αληθινοί, πως είμαστε εύθραυστοι και μέσα από αυτό διδαχτήκαμε να υπομένουμε και να αντιμετωπίζουμε καταστάσεις. Μάθαμε να ξεχωρίζουμε και να αξιολογούμε, να στεκόμαστε στα πόδια μας και να στηριζόμαστε πια στους εαυτούς μας. Καταλάβαμε πως η ζωή κρύβει εκπλήξεις και πως τίποτε δεν τελείωσε. Μεγαλώνουμε και μεγαλώνουμε αργά κουβαλώντας ένα μάτσο όνειρα στα μάτια μας και μια αράδα από λέξεις που δεν θα μάθουμε ποτέ πώς και πότε να τις εκφράζουμε. Η ωρίμανση μας αυτή είναι αρκετά ενδιαφέρουσα αν αναλογιστεί κανείς πόσο αστείες φαίνονται οι στιγμές που προσπαθούμε να σοβαρευτούμε, πόσο ασήμαντα μοιάζουν τα λόγια μας και πόσο αληθινές είναι στη τελική οι στιγμές που είμαστε αυθόρμητοι. Θα περιβαλλόμαστε από την υποκρισία, την ψευδαίσθηση, το ψέμα και ίσως γίνουμε κι εμείς θύματα τους. Θα ζήσουμε με τις πληγές μας, με τις δικές μας πληγές, με τις πληγές που επιλέξαμε να μας πονούν και που ίσως να μην μας πείραζε να τις ξαναζήσουμε. 
Θα είμαστε πάνω απ' όλα αληθινοί και ανθρώπινοι, με αυτό το μάτσο όνειρα να μας θυμίζει γιατί πολεμούμε.