Από το ηλιοβασίλεμα σε μια κατανομή ρόλων.

Είναι αυτή η ώρα που τα χέρια μου φαίνονται χρυσά, τα μάτια μου γυαλίζουν και αντανακλούν τον ήλιο. Είναι αυτή η τόσο πολύτιμη ώρα της ημέρας, που όλη η πλάση μοιάζει με μια χρυσή πανδαισία, οι σκιές χορεύουν κι είναι πια η ώρα να διεκδικήσουμε όλη τη χαμένη αθωότητα από τούτο το κόσμο. Οι καθρέπτες μαυρίζουν και η μόνη αντανάκλαση του εαυτού μας είναι πλέον τα μάτια μας. Τότε είναι που αναλογιζόμαστε τις ευθύνες μας για τα μονοπάτια που ακολουθήσαμε στη ζωή. 

Πορευτήκαμε άλλοτε μόνοι μας, άλλοτε πλάι σε ανθρώπους που επιλέξαμε να είναι δίπλα μας και άλλοτε παρασυρόμενοι από μια θύελλα από συναισθήματα. Δημιουργήσαμε αναμνήσεις, άλλες δυνατές, άλλες ασήμαντες. Όλες όμως είχαν πάντοτε κάτι να μας διδάξουν. Μάθαμε πολλά από τις στιγμές που δημιουργήσαμε και κυρίως από τους ανθρώπους που συναντήσαμε. Κάποιοι ήταν περαστικοί, κάποιοι μόνιμοι και ήταν και αυτοί που ζητούσαν πράγματα από εμάς ή εμείς από αυτούς και τελικά δεν πραγματοποιήθηκε τίποτε από τα δύο. 

Ναι, υπάρχουν πολλά είδη ανθρώπων. Εκείνοι που έχουν αυτό που θέλουν, εκείνοι που θέλουν αυτό που έχουν, εκείνοι που ζητούν αυτό που έχει κάποιος άλλος, εκείνοι που ελπίζουν να αποκτήσουν αυτό που θέλουν, εκείνοι που διεκδικούν αυτό που θέλουν, εκείνοι που θέλουν αυτό που αναζητούν, εκείνοι που ξέρουν τι θέλουν, εκείνοι που μοιράζονται αυτό που θέλουν και έχουν, εκείνοι που αγνοούν αυτούς που τους θέλουν και εκείνοι που παίζουν με συναισθήματα.

Εσύ; Σε ποια κατηγορία ανθρώπων ανήκεις; 
Και το σημαντικότερο... 
Σε ποια κατηγορία θέλεις να ανήκεις;