Αν θα ήσουν ο δικός μου καθρέπτης.

Καμιά φορά σκέφτομαι πως θα ήθελα να είσαι ο καθρέπτης μου. 

Θα μου άρεσε πολύ όταν σε κοιτάω να με κοιτάς κι εσύ, 

όταν σου χαμογελάω να κάνεις το ίδιο, 

μα δεν θα ήθελα ποτέ όταν κλαίω να κλαις κι εσύ. 

Τότε απλά θα κρυβόμουν να μην με μιμηθείς. 

Θα ήταν πολύ όμορφο όταν περπατάω να περπατάς πλάι μου 

και να αποτελούμε ένα είδος συμμετρίας. 

Τα θέλω όλα αυτά όχι για να νιώσω κάποιου είδους ανταπόκριση, 

αλλά γιατί θα ήξερα επιτέλους τα συναισθήματα σου. 

Θα μάθαινα τι νιώθεις και θα απολάμβανα μίαν ανακούφιση. 

Κι αν τελικά όλα αυτά που σε πρόσταξα να κάνεις, 

αν θα ήσουν ο δικός μου καθρέπτης, 

δεν σου βγαίνουν πηγαία, 

αν δεν θέλεις να με κοιτάζεις όταν σε κοιτάω, 

αν δεν θέλεις να μου χαμογελάς όταν σου χαμογελάω, 

αν δεν σε ενδιαφέρει αν κλαίω 

ή αν δεν θέλεις να πορευόμαστε μαζί τότε με κάποιο τρόπο κάνε με να το μάθω σε παρακαλώ. 

Όχι, γιατί κουράστηκα να σε συλλογίζομαι, 

μα γιατί ίσως πρέπει να σταματήσω να σε περιμένω.