Μία αλλιώτικη νύχτα.

Καθώς σουρουπώνει οι σκιές στους τοίχους μοιάζουν επιβλητικές 
σαν να ζητούν τα πνεύματα εκδίκηση 
για την απώλεια τους από τούτο το κόσμο. 
Και τότε είναι που αποκτά ενδιαφέρον αυτό εδώ το σπίτι. 
Στέκομαι αμίλητη και παρακολουθώ τα φαντάσματα αυτά της συνείδησης μου 
και κάθε τόσο τους δίνω τροφή για οργή και πάθος. 
Τότε, κάθομαι στη γωνιά δίπλα από τη καρέκλα και παρακολουθώ τη παράσταση αυτή των ανησυχιών μου. 
Ήμουν πάντα αδίστακτη να προκαλώ προβληματισμούς μέσα στο μυαλό μου. 
Τα κύτταρα μου συνωστίζονται και παρακολουθώ με αδράνεια τις φλέβες μου να ωρύονται. 
Μετά από αυτό επικρατεί σιγή και οι σκιές επιτέλους ηρεμούν και μπορώ πλέον να κοιτάζω με νοσταλγία το φεγγάρι.